Το παιδί μου, ο καθρέφτης μου
Η σημασία της επικοινωνίας μητέρας παιδιού και πατέρα παιδιού είναι πολύ καλά επιστημονικά τεκμηριωμένη και δημιουργός της συναισθηματικής ποιότητας του παιδιού, της αγάπης , της αυτοεκτίμησης, της ταυτότητας ακόμη και της αποδοχής του ίδιου του φύλου και διαταραχών όπως της διαταραχής της αντιληπτικής διακριτικότητας του χωρόχρονου. (Μακράτζη, 2011, Μακράτζη, 2016)
Το παιδί το οποίο δεν έχει ακόμη δημιουργήσει τα δικά του ψυχοσωματικά όρια, χουχουλιάζει στην αγκαλιά των γονέων, χώνεται, ταυτίζεται με αυτούς και παίρνει όλα τα δικά τους συναισθήματα για τον εαυτό τους και για τον γύρω κόσμο. Μαθαίνει μέσα από το είναι των δικών του γονέων, αφού δεν έχει τη δυνατότητα να διακρίνει τι είναι δικό του και τι ξένο γίνεται ο καθρέπτης των γονέων, της μαμάς και του μπαμπά. Μητέρα απορριπτική, επικριτική, για τον εαυτό της και για το φύλο της και για τους άλλους περνάει αυτά τα συναισθήματα απόρριψης και στο παιδί της το ίδιο και ο πατέρας.
Το παιδί για να καταφέρει να δημιουργήσει το δικό του εσωτερικό πυρήνα χρειάζεται να γαλουγηθεί σε περιβάλλον που να υπάρχει αποδοχή, μη επικριτική διάθεση και επικοινωνιακές δεξιότητες σε επίπεδο εξωτερικό από τους γονείς αλλα και εσωτερικό δηλαδή να βρίσκονται σε κατάσταση εσωτερικής ψυχοσυναισθηματικής επικοινωνίας.
Οι επικοινωνιακές δεξιότητες των γονέων αλλά και η μη απορριπτική συμπεριφορά για τον εαυτό τους και για τους άλλους, συνιστούν το θεμέλιο λίθο της δημιουργίας ενός παιδιού με εμπιστοσύνη, αγάπη, εκτίμηση προς τον εαυτό του και τη δημιουργία μιας σταθερής ταυτότητας.
Ως γονείς αν θέλουμε να βοηθήσουμε το παιδί μας δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τους άλλους ή το ίδιο το παιδί. Το μόνο που χρειάζεται να αλλάξουμε είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.